نقش HTTP

نوشته شده توسط محمد نمازی در ۷ تیر ۱۳۹۲

HTTP یک پروتکل ارتباطی مبتنی بر نوشته (Text) است که از آن برای درخواست صفحات وب از یک وب سرور و ارسال پاسخ به مرورگر وب استفاده می شود. در قسمت های پیشین سری مقالات “منوی ویژه: کیک شکلاتی ASP.NET با نسکافه داغ” به بررسی نقش مرورگر وب و وب سرور پرداختیم. در این قسمت قصد داریم نقش HTTP را به عنوان یک پروتکل ارتباطی میان وب سرور و مرورگر وب مورد بررسی قرار دهیم.

هنگامی‌که یک صفحه درخواست می‌شود، مرورگر وب درخواست خود را به وب سرور ارائه می‌دهد. درخواست در ساده‌ترین حالت ممکن است چیزی شبیه عبارت زیر باشد:

GET /default.aspx HTTP/1.1
Host: www.microsoft.com

اولین کلمه درخواست فوق دستور (Command) است که به عنوان متد (Method) نیز شناخته می‌شود. به‌دنبال دستور، Uniform Resource Identifier و یا همان URI منبع درخواستی می‌آید. در مورد مثال فوق، منبع درخواستی /Default.aspx است. در ادامه URI نسخه HTTP مورد استفاده برای پردازش درخواست ذکر می‌شود که در مثال فوق نسخه HTTP مورد اشاره HTTP/1.1 است. خط دوم درخواست (Host: www.microsoft.com) مشخص کننده نام وب سایت درخواست شده است. بیشتر وب سرورها، چندین وب سایت را با یک آدرس IP میزبانی می‌کنند و به همین دلیل نیاز دارند با دریافت نام وب سایت، صفحه صحیح و مورد درخواست را باز گردانند.

HTTP دستورات مختلفی را پشتیبانی می‌نماید. در ادامه لیستی از متداول ترین و مهم‌ترین دستورات HTTP ارائه شده است.

متد HTTP

توضیحات

GET

با استفاده از این دستور می توانید یک آبجکت مانند صفحه وب را از سرور درخواست نمایید. یک درخواست GET برای یک Uniform Resource Locator و یا به اختصار URLمشخص، آن منبع را باز می گرداند. به عنوان مثال GET /test.htm ، منبع test.htm که یک صفحه استاتیک است را باز می‌گرداند.

POST

با استفاده از این دستور می‌توانید داده ها را برای پردازش به سرور ارسال نمایید. این دستور معمولا زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که کاربر داده‌ها را در یک فرم HTML وارد می‌نماید و آن‌ها را به عنوان قسمتی از درخواست خود ارسال می‌نماید. این دستور هنگامی‌که خارج از محدوده HTML مورد استفاده قرار می‌گیرد کاربردهای دیگری نیز دارد که در آینده به آن خواهیم پرداخت.

HEAD

با استفاده از این دستور می‌توانید Meta Data های مرتبط با یک آبجکت را بدون بارگزاری خود صفحه دریافت نمایید. از HEAD معمولا برای تایید عدم تغییر یک منبع نسبت به زمانی که توسط مرورگر Cache شده است، نیز استفاده می‌شود.

OPTIONS

با استفاده از این دستور می‌توانید لیستی از دستوراتی که توسط سرور پشتیبانی می‌شوند را به‌دست آورید. با استفاده از این دستور می‌توانید از پشتیبانی یک دستور توسط سرور اطمینان حاصل نمایید و بدینوسیله از اتلاف پهنای باند سرور جلوگیری به عمل آورید.

PUT

این دستور به شما این امکان را می دهد که به صورت مستقیم یک منبع را در URLمشخص شده ایجاد نمایید. اگر کاربر اجازه دسترسی های لازم را داشته باشد، سرور بدنه درخواست را دریافت، فایل را در مسیر مشخص شده ایجاد و نهایتا بدنه دریافت شده را در آن قرار می‌دهد.

DELETE

با استفاده از این دستور در صورتی که سطح دسترسی لازم را داشته باشید می‌توانید اقدام به حذف یک منبع از سرور نمایید.

TRACE

از این دستور برای تست و خطایابی استفاده می‌شود و با استفاده از این دستور می‌توانید چیزی را که در نتیجه ارسال درخواست در سمت دیگر فرآیند درخواست، دریافت می‌شود را مشاهده نمایید.

CONNECT

این دستور برای استفاده با پراکسی در نظر گرفته شده است که می‌تواند به صورت داینامیک آغازکننده یک تونل ارتباطی مانند آنچه با SSL روی می‌دهد، باشد.

DEBUG

ASP.NET Debugging را اجرا می نماید. در آینده به صورت مفصل‌تری در مورد این دستور توضیحاتی را ارائه خواهیم کرد.

 

منبع : وبلاگینا

دیدگاه‌تان را ارسال کنید ...